بچه ها ادرس وب من بهhttp://khaterehaye2008.blogfa.com /تغیر کرد

    خوب سال ۸۶هم به پایان رسید سال خوبی نبود ولی آخرش خوب تموم شد

                        سال نو را بر همه دوستان تبریک عرض میکنم

          ساقیا آمدن عید مبارک بادت              زان مواعید که دیدی نرود از یادت

نکنه خدا نکرده سفر بهت بسازه
عوض کنه هواتو آب و هوای تازه
نکنه خدا نکرده یادت نمونه اشکام
یادت بره چه خستم یادت بره چه تنهام
نکنه خدا نکرده بری و پیدا نشی
مال یکی دیگه شی دیگه مال من نباشی
نکنه خدا نکرده کسی به دلت بشینه
خودت بگی تمومه اونی که می خوام همینه
نکنه خدا نکرده به کسی نگفتی چیزی
به کسی نگفتی اینجا واسه کسی عزیزی
نکنه خدا نکرده واسه تو کم گذاشتم
نکنه خیال می کردی که زیاد دوست نداشتم

نه به دستی ظرفی را آلوده و نه به حرفی دلی را آزرده

تنها به شمعی قانع اند و اندکی سکوت

 کاش می شد پیکر شب های غم را خاک

عمیق ترین درد زندگی مردن نیست بلکه نداشتن کسی است که

الفبای دوست داشتن را برایت تکرار کند و تو از او رسم محبت بیاموزی

عمیق ترین درد زندگی مردن نیست بلکه یخ بستن وجود ادم هاست

و بستن چشم هاست...

عمیق ترین درد زندگی مردن نیست بلکه به دست فراموشی سپردن

قشنگ ترین احساس زندگی است...

عمیق ترین درد زندگی مردن نیست بلکه ناتمام ماندن

قشنگ ترین داستان زندگی است که مجبوری اخرش را با جدایی

به سرانجام برسانی

           تفلدم مبارک

تولدتولدتولدم مبارک ... مبارکمبارکتولدم مبارک

 هجده  سال یش ... در همچین روزی از سال۱۳۶۸

 بعد از بیداری ملت عزیز ایران از خواب ... در ساعت ۳۰ / ۹ تا ۱۰ صبح ...

   دختر ناز ومهربونی ازمادری مهربان به دنیا آمد ...

       بسه دیگه خود شیرینی نکن                  

       تولدم مبارک

                 آفرین برقصید 

حالا بفرماید کیک                          

      خوش امدید                          

                    امروز روز مهندسه

                         به همه ی مهندسا تبریک میگم

 آرزوی پیشرف شمارا در تمام مراحل زندگی بخصوص درراه کسب علم

 ودانش دارم موفق وپیروز باشید

نیستش.نمیدونم که کجاست ولی میدونم که ندارمش.هیچ وقت نخواستم که تورو با چشمات به یاد بیارم.نمیخواستم که تورو تو گم ترین ارزوهام ببینم.نمیخواستم که بی تو به دیوارا بگم هنوزم دوست دارم .اخه تو هولو ولای پریشونیو تورو نداشتن تو گیرو دار ای بابا دل تو هیچ حاله اون خوش. ای بی مروت.دیگه دلی میمونه! که جور دل کبوتر بپره ؟که با تو از جون زندگیش بگه؟.بگه که هنوز زندس.هنوز زندس.هنوز زندس

اگه صدا صدای منه نفس اگه نفس تو بزار که اون خوش غیرتاش بدونن که دل من دیگه دل نیست دیگه دل نمیشه نه دیگه این واسه ما دل نمیشه

اب از اب تکان نخورد .نه دیدیو نه دیده شدی.رفتو گذشت بی نگاهه که بوی مهربانی دهد غافل از اینکه همین نزدیکیها از اب ابی تر است دلی که میمیرد برای لحن کودکانه ی او.لحنی شبیه مریمی های پرپر.

امشبم مثل همیشست.اره باز هم سر میزند تنهایی.اره از دوباره می اید دل تنگی.اره با ندیدنش چه میکنی؟هراسی ندارم.باش رفیقم این روزا.

دیروزها کسی را دوست داشتی.این روزها دل تنگی! این روزها تنهایی.تمام عمر ما به همین سادگی گذشت.

عصری تابستانی که صبح ان با حافظ اغاز شد.

گفتم من امشب 7 ساله شدم.گفتی لحظه ی قشنگ عزیمت بر تو خوش.گفتم نگاهو نفس تو منو با خود میبرد.گفتی دل را از اغاز عشق سر ریز کن تا ببینی .گفتم که همه ی دنیا کف دستی بیش نیست

خیلی حرف تو دل دارم ....خیلی

زندگی شاید قمار قسمت است           باختن در این قمار یک لذت است

زندگی شاید همین باشد که هست        زندگی شاید مساویست با شکست

زندگی شاید حکایت نی است          حرف نی بی شک جدایی دل است

زندگی الایش روزو شب است          زندگی پرواز در ژرف دل است

زندگی سرد است مردم گرم شوید       یک پیاله؛یک دست؛یک رنگ شوید

زندگی سهل است؛سختش نکنید            ذات خود را مثل کرکس نکنید

زندگی اخر به پایان میرسد           هر چه حق باشد به حق دار میرسد

با نگاهی خسته دلگیر از همه

با دو چشم خیسو دلسرد از همه

بر فراسوی زمان پر میزنم

میروم من میروم از این دیار

از دیاری که به جز نامردیو حرفهای پوچ

چیز دیگر من ندیدم از کسی

مرغ عشقی بودمو چهچه کنان

میزدم حرف دلم با دیگران

تو کجایی سهراب

که بگویی چه درونم تنهاست

که بگویی نه؛ وصل ممکن نیست

بالش من؛ پر اواز پر چلچله هاست

گل سرخی می برم بر در عشق

کز برای اشتی بدهد او به جدایی روزی

عشق را میشنوم

رد پایش را به سوی خانه ی فاصله ها میبینم

گل سرخی در دست

تق تقش را بر در فاصله ها میشنوم

کم دنبال پول باش

                            من پول ندارم بدم میخوای نظر بده نمی خوای دعا کن

مردی با اسب و سگش در جاده ای راه میرفتند هنکام عبور از کنار درخت عظیمی،صاعقه ای فرود آمد و همه را کشت.اما مرد نفهمید که دیگر

این دنیا را ترک کرده است،و همچنان با دو جانورش پیش رفت.

"گاهی مدتها طول میکشد تا مرده ها به شرایط جدید خودشان پی ببرند..."

پیاده روی درازی بود ،تپه بلندی بود،آفتاب تندی بود،عرق میریختند و به شدت

 تشنه بودند.در یک پیچ جاده دروازه تمام مرمری عظیمی را دیدند که به میدانی با سنگفرش طلا باز میشد،و در وسط آن چشمه ای چشمه ای بود که آب زلالی از آن جاری بود.رهگذر رو به مرد دروازه بان کرد:

_روز به خیر

دروازه بان پاسخ داد:روز بخیر

_اینجا کجاست که اینقدر قشنگ است؟

_اینجا بهشت است.

_چه خوب که به بهشت رسیدیم خیلی تشنه ایم.

دروازه بان به چشمه اشاره کرد وگفت:میتوانید وارد شوید و هرچه قد دلتان میخواهد آب بنوشید.

_اسب و سگم هم تشنه اند.

نگهبان گفت:واقعا متاسفم،ورود جانوران به اینجا ممنوع است.

مرد خیلی نا امید شد ،چون خیلی تشنه بود،اما حاضر نبود تنهایی آب بنوشد.

از نگهبان تشکر کرد و به راهش ادامه داد.پس از این که مدت درازی از تپه بالا رفتند،به مزرعه ای رسیدند.راه ورود به این مزرعه،دروازه ای قدیمی بود

 که به یک جاده خاکی با درختانی در دوطرفش باز میشد.مردی در

 سایه درختها دراز کشیده بود و صورتش را با کلاهی پوشانده بود،

احتمالا خوابیده بود.

مسافر گفت:روز بخیر

مرد با سرش جواب داد.

_ما خیلی تشنه ایم،من،اسبم و سگم.

مرد به جایی اشاره کرد و گفت:میان آن سنگها چشمه ای است میتوانید

 هرقدر که میخواید بنوشید.

مرد،اسب و سگ به کنار چشمه رفتند و تشنگی شان را فرو نشاندند.

مسافر برگشت تا از مرد تشکر کند.مرد گفت هروقت دوست داشتید،برگردید.

_فقط میخواهم بدانم نام اینجا چیست؟

_بهشت

_بهشت؟اما نگهبان دروازه مرمری هم گفت آنجا بهشت است!

_آنجا بهشت نیست، دوزخ است.

مسافر حیران ماند:باید جلو دیگران را بگیرید تا از نام شما استفاده نکنند!

این اطلاعات غلط میتواند باعث سردرگمی زیادی شود!

_کاملا برعکس در حقیقت لطف بزرگی به ما میکند،چون تمام کسانی که

 حاضرند بهترین دوستانشان را ترک کنند آنجا میمانند...

تنهاترین من تنها نذار منو

                                   تنها سفر نکن سفر نکن

                                           این دلشکسته از یاد رفته رو دیوونه تر نکن

                                                                        چشمای خیس من این چشمهای غم

                                                                                                دیوونه توان ای رود مهربون

                                                                            از روز وصلمون چیزی بگو به من

                                                                    حرفی بزن گلم من کم تحملم

                                            با گریه های تو روزای شادم از یاد میبرم

                              اما چه فایده میترسم عاقبت از یاد تو برم

                                                  کم گریه کن گلم من کم تحملم

                                                      با چشمهای خیس این چشمه های غم

                                                                                  با گریه زیاد با خنده های کم

                                                                      انگار تا ابد با این بهونه ها

                                              جای من و توان دیوونه خونه ها

                                     حرفی بزن گلم من کم تحملم

                    با من بمون گلم من کم تحملم

در پشت غزل های من ای یار کسی نیست خوابند همه خفته ی بیدار کسی نیست در خانه تاریکتر از زندگی من جز سایه ی تنهایی و دیوار کسی نیست آن کس که به دنیای غزل بدرقه مان کرد رفته است و با رفتنش انگار کسی نیست گر آمدن و رفتن او حاثه بوده است پس منتظر لحظه ی دیدار کسی نیست ما جز غزل های غریبانه ی خویشیم ما را نفس در پی تکرار کسی نیست هنگام سفر دست خدا می سپرمت جز او که در این کوچه و بازار کسی نیست رفتی و پس از رفتنت ای یار در این شهر انگار کسی هست و انگار کسی نیست…